Памяти архитектора И. Бойцова

ПАМЯТИ ДРУГА, КОЛЛЕГИ, БОЙЦОВА  ИГОРЯ  НИКОЛАЕВИЧА                             

Уходим, уходим по одному из этой жизни… Так жаль расставаться… И столько хочется сказать на прощанье… И многое можно было бы сказать немного раньше, когда ещё билось горячее сердце. Но мы бежим по жизни и не хватает времени для душевных встреч и разговоров.  У архитекторов очень трудная профессия. Ты всё время кому-то должен и нужен всем и на работе и дома. Усталость накапливается, эмоции захлёстывают… И так хочется жить на свете и не только для себя, но и для родных и близких. И только тогда, когда прощаешься навсегда, ощущаешь, что теряешь важного для тебя человека. Так было совсем недавно, прямо как вчера…

Ушёл из жизни дорогой наш человек, известный и прекрасный архитектор Игорь Николаевич Бойцов. Сообщение об этом опечалило и опустошило душу. Он был выдающейся личностью и отличался именно бойцовским характером.

 Он имел что сказать по поводу процветания невежества и произвола чиновников, которые затоптали нашу профессию и низвели звание «архитектор» до уровня обыденного человека, обывателя … А ведь мы всегда гордились тем, что мы архитекторы, творцы, создающие с большой радостью проектные новеллы и, если даже не шедевры, то значительные для городов произведения своего творчества. Когда идёшь по городу, видишь построенные по твоим проектам постройки, радость охватывает и даже гордость. 

Игорь Николаевич был для нас всегда просто Игорем, душевным человеком, философом, замечательным собеседником. А улыбку его просто не забыть никогда. Это был красивый и статный мужчина с замечательной шевелюрой.  Глядя на его портрет, теперь уже в скорбной рамочке, видишь одухотворённое выражение глаз и поэтичность образа. Он никогда в жизни никого не обидел, он был внимательным к каждому, с кем дружил. Он дарил радость и невольно при встрече с ним каждый чувствовал себя личностью. Его слова, тексты отличались возвышенностью и чёткостью изложения. Коллеги ценили в нём высокий профессионализм и колоссальный опыт зрелого архитектора. 

А запроектировал он немало интереснейших объектов и для Белоруссии, и для других городов тогда ещё великого Советского Союза. Это объекты и для Караганды, и для Таллина. Он многое умел и оставил после себя значительный след. Ведь он окончил БПИ в 1959 году и это был второй выпуск теперешнего БНТУ. Была прекрасная группа теперь уже известнейших белорусских зодчих.  Все его любили тогда и теперь. Скорбим. Нам будет не хватать Игоря Николаевича, нашего всегда улыбающегося Игорька.  Скорбим, но и радуемся, что прожили жизнь рядом с выдающимся архитектором и 

Человеком с большой буквы Игорем Николаевичем Бойцовым.

 

От имени друзей и однокашников -

архитекторы Станислав Федченко и Игорь Есьман

 

 

 

Пайшоў з жыцця выдатны архітэктар і абаронца гістарычнай спадчыны

19 ліпеня пасля цяжкай бязлітаснай хваробы назаўсёды адышоў ад нас сябра Беларускага саюза архітэктараў, знаны, выдатны архітэктар Ігар Мікалаевіч Байцоў. Яму было 82 гады.

Нарадзіўся Ігар Мікалаевіч 20 сакавіка 1936 ў Яраслаўлі, у сям‘і фізiкаў. Але ўсё яго жыццё было звязанае з Беларуссю. Тут ён вучыўся ў Беларускім політэхнічным інстытуце (скончыў яго ў 1959 па спецыяльнасці «архітэктура»). Яго любiмымі выкладчыкамі былi Ю. Ягораў, Н. Шпігельман, В. Гусеў i Н. Макляцова, якая, дарэчы, спраектавала будынак, у якiм ён пражыў амаль усё жыццё.

Ігар Мікалаевіч паўстагоддзя працаваў у беларускіх праектных інстытутах, створаныя ім будынкі, аб'екты, цэлыя кварталы цяжка злічыць.

Рэканструкцыя жылога дома ў Нясвіжы. Аўтар Ігар Байцоў. Графіка Алена Зіноўева.

Хлебазавод ў Таліне. Аўтар і графіка Ігар Байцоў.
Мінскі абласны краязнаўчы музей у Маладзечне.
Краязнаўчы музей у Нясвіжы. Аўтар Ігар Байцоў.
Рэканструкцыя жылога дома ў Баранавічах. Аўтар і графіка Ігар Байцоў.
Лазня ў Стоўбцах. Аўтар і графіка Ігар Байцоў.

Праекты, якімі праілюстраваны гэты артыкул, — мізэрная частка зробленага спадаром Ігарам дзеля ўпрыгажэння беларускіх (і не толькі) гарадоў.

Ігар Байцоў апекаваўся і архітэктурнай спадчынай мінулых часоў. Ён быў навуковым кіраўніком шэрагу аб’ектаў нерухомай матэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасці. У тым ліку будынку калегіума езуітаў, кляштара францішканцаў у Пінску, і шэрагу іншых гістарычных будынкаў.

Ігар Мікалаевіч быў таленавітым майстрам архітэктуры, заўсёды ўлічваў гістарычную, мастацкую значнасць існуючай забудовы ў сваіх праектах. Ён перадаваў сваім калегам узнёслае стаўленне да дойлідства, дапамагаў станаўленню іх майстэрства.

Наваградскі замак. Ігар Байцоў. Замалёўка.
Ігар Байцоў. Плакат.

Ігар Мікалаевіч быў адметны энцыклапедычнымі ведамі ў сферы культуры, літаратуры, мастацтва, архітэктуры.

Быў аўтарам шматлікіх эсэ i артыкулаў у газетах «Наша Ніва», «Культура», часопiсах «Архiтэктура і будаўнiцтва Беларусі», «Мансардавае будаўнiцтва». Яго грунтоўныя, адмысловыя артыкулы дапамогуць адказна ставіцца да найістотнейшых архітэктурных праблемаў Беларусі і да захавання гісторыка-культурнай спадчыны.

Ігар Байцоў. Замалёўка.

З падтрымкай, верай і надзеяй ставіўся ён да ідэі беларускага адраджэння. Ён лічыў, што трэба хоць раз на дзень пагаварыць па-беларуску з рускамоўным суразмоўцам.

Ігар Мікалаевіч быў жанаты, меў дачку і трох унукаў, жонка Інэса і дачка Кацярына таксама архітэктары.

Спадар Ігар зрабіў многа добрага для родных, сяброў дзеля Беларусі. Мы заўсёды будзем успамінаць з цеплынёй у душы яго адвагу і мужнасць, з якой ён устойліва і непахісна змагаўся да апошняга дня за тое, каб не псавалі архітэктуру і панараму роднай сталiцы, гістарычныя традыцыі забудовы яе цэнтра, унікальны прыродны ландшафт.

Родныя, сябры, супрацоўнiкi